کی مهربونیتو گرفت؟

کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد؟

 کینه رو کی یاد تو داد؟ تو هم شدی مثل همه؟

از تن گرم عاشقت کی ساخته یه مجسمه؟

نمیشه باورم تویی.....نه.....اینکه چشمای تو نیست

تو طاقتت نبود  منو ببینی با چشمای خیس

 قد تمومه درد من تو داشتی کهنه مرحمی

یه روز بودی مرگ غمم حالا تولد غمی 

كنار هر قطره ي اشكم هزار خاطره دفن

اينقدر خاطره داري كه گويي قدر يك قرن

گلو مي سوزه از عشقت ,عشقي كه مثل زهره

ولي بي عشق تو هر دم خنده با لبهاي من قهره

درست با مني اما به اين بودن نيازارم

تو كه حتي با چشماتم نميگي اه دوست دارم

اگه گفتي دوست دارم فقط بازي لبهات بود

مگر نه رنگ خود خواهي نشست توي چشمات بود

هر چي عشق توي دنيا من مي خواستم مال ماشه

اما تو هيچ وقت نذاشتي بين مون غصه نباشه

فكر مي كردم با يك بوسه با تو هم خونه مي مونم

نمي دونستم نميشه آخه بي تو نمي تونم

گله ميكنم من ازتو ,ازتو كه اين همه بي رحمي

هزار بار مردم از عشقت تو كه هيچ وقت نمي فهمي

گله ميكنم من ازتو ,ازتو كه اين همه بي رحمي

هزار بار مردم از عشقت تو كه هيچ وقت نمي فهمي

چشام هم زاده اشك و خون دلم همسايه ي آه

زمونه گرگ و عشق تو شبيه مكر روباه

شدم چوپانه ساده لوح كناره گله ي احساس

چه رسمي داره اين گله سر چنگال گرگ دواس

تو اينقدر خواستني هستي كه اين گله نمي فهمه

اگر لبخند به لب داري دلت از سنگ و بي رحمه

ببخش خوبم اگه اين عشق حيله ي تو رو روكرد

نفرين به دل ساده كه به چنگال تو خون كرد

 

 

پرنده های قفسی                 عادت کردن به بی کسی

عمر شون بی هم نفس                     کز می کنن کنج قفس

نمی دونن سفر چیه                      عاشق در به در  کیه

هر کی بریزه شادونه                        فکر میکنن خداشونه

یک عمر بی حقیقت                                با آسمون غریبن

از این همه نعمت                                 همیشه بی نصیبن

چه می دونی به چی میگن ستاره                           چه می دونی دنیا  کیا بهاره

تو آسمون ندیدن                                        خورشید چه نوری داره

چشمه کوه مشرق                                      چه راه  دوری داره

قفس به این بزرگی                                    کاشکی پرنده بودم

مهم نبود پریدن                                     ولی پرنده بودم

فرقی نداره وقتی                               ندونی و نبینی

غصت می گیره وقتی                             می دونی و می بینی 

پرنده های قفسی                               عادت کردن به بی کسی

عمر شون بی هم نفس                       کز می کنن کنج قفس

نمی دونن سفر چیه                      عاشق در به در  کیه

هر کی بریزه شادونه                       فکر میکنن خداشونه

یک عمر بی حقیقت                           با آسمون غریبن

از این همه نعمت                       همیشه بی نصیبن

چه می دونی به چی میگن ستاره            چه می دونی دنیا  کیا بهاره

تو آسمون ندیدن                         خورشید چه نوری داره

چشمه کوه مشرق                      چه راه  دوری داره

قفس به این بزرگی                  کاشکی پرنده بودم

مهم نبود پریدن                 ولی پرنده بودم

فرقی نداره وقتی           ندونی و نبینی

غصت می گیره وقتی            می دونی و می بینی

ღ نمیدونم کدوم دست کتاب غصه رو بست ღ

ღ نگاه من عاشق به چشمای تو دل بست ღ

ღ نیاز هر نگاهم سایه و تکیه گاهم ღ

ღ برای با تو بودن همیشه چشم به راهم ღ

قصه اينجوري شروع شد.. من وچشمات و ترانه

تو رو خواستن تا هميشه..... گريه و اشک شبانه

تو مي دوني تا هميشه.....  من به ياد تو مي مونم

هرچي که ترانه دارم ..واسه ي چشات مي خونم

واسه داشتن دستات.... لحظه هام پر از بهونه اس

ديدن صورت ماهت....... ...يه خيال عاشقانه اس

بي تو من هيچي ندارم.. پيش چشمات کم مي يارم

اگه تو بخواي مي ميرم جون به دستات مي سپارم

لحظه ها مو با حضورت ..عاشق وترانه خون کن

با نگاه پاک و معصوم........  دل سردمونشون کن

تو مثه اب و نفس باش.... واسه اين عاشق مجنون

رو تن اين خاک تشنه........ تو ببار هميشه بارون